Paris-Roubaix: Kuzeyin cehennemi

Paris-Roubaix. Kuzeyin cehennemi. Klasiklerin kraliçesi. Yeryüzündeki en prestijli, ancak en zorlu tek günlük yarış. Yetişkinlerle çocukların birbirinden ayrıldığı yer, gerçek bir arena.

Yarışın adı her ne kadar Paris-Roubaix olsa da, 1968 yılından beri Paris’ten değil, Paris’in 60 kilometre kuzeydoğusundaki Compiègne adlı kasabadan başlıyor. Finiş ise 1896’daki ilk yarıştan beri Belçika sınırındaki Roubaix kasabası.

Paris-Roubaix’yi bu derece zorlu yapan, normalde sadece traktörlerin kullandığı, iri taşlı ve aşırı bozuk sektörler içermesi, uzunluğu, kazalara çok açık olması, özellikle yağmur yağıyorsa. Benzer sektörler barındıran Ronde van Vlaanderen ve Gent–Wevelgem ile birikte “Cobbled Classics” (iri taşlı klasikler) olarak anılıyorlar. Ayrıca her bisikletçinin rüyasında Paris-Roubaix’yi kazanmak olduğundan, çok rekabet içeren bir yarış. Bir yarışı zorlu yapan tek başına parkur değil, aynı zamanda içerdiği rekabettir.

Paris - Roubaix 2005
Paris-Roubaix’de çok sık kaza olur, özellikle yağış varsa.
Hincapie Paris-Roubaix
Yağışlı günlerde, yarışçılar takımları bile belli olmayacak derecede çamura bulanırlar.

Nasıl başladı?

Paris-Roubaix serüveni, 1895 yılında Roubaix’li iki tekstilcinin, Théodore Vienne ve Maurice Perez‘in 1895 yılında Roubaix kasabasına bir velodrom inşa ettirmeleriyle başladı. 1896 şubatında, Paris’ten başlayacak bir yarışın Roubaix velodromunda bitmesi fikri akıllarına geldi. O yıllarda Fransa’daki tek spor gazetesi olan Le Vélo‘nun editörü Louis Minart‘a bu fikri açtılar. Minart fikirden etkilendi ancak kararın gazetenin yöneticisi Paul Rousseau‘ya ait olduğunu belirtti. Ayrıca yarışın yönünün de tam tersi olmasını (Roubaix’den Paris’e) tavsiye etti.

Theo Vienne, founder of Paris-Roubaix, 1896
Theo Vienne

İkili, Rousseau’ya aşağıdaki mektubu yazdılar:

Değerli M. Rousseau,

Bordeaux-Paris yarışı yaklaşıyor ve bisikletin tanınmasını sağlayan bu müthiş yıllık etkinlik bize bir fikir verdi. Bordeaux-Paris’e dört hafta kala düzenlenecek bir antrenman yarışına ne dersiniz? Paris-Roubaix arası yaklaşık 280 kilometre, bu mesafe Bordeaux-Paris’e katılacaklar için çocuk oyuncağı.
Finiş Roubaix velodromunda olacak, velodromda atılacak birkaç turdan sonra yarış bitecek. Şehrimizde yaşayanların çoğu, daha önce herhangi bir majör bisiklet yarışı izleme şansı bulmamış olduğundan, herkes coşkulu bir şekilde karşılanacaktır, pek çok arkadaşımız Roubaix’nin çok misafirperver bir kasaba olduğunu düşünüyor. Ödül için ise 1000 Frank toplandı bile, ayrıca ödül listesini daha da zenginleştirip herkesi memnun edecek bir hale getirmek için çalışıyoruz. Bununla birlikte, yarışı organize etmek için Le Vélo’nun da himayesini ve desteğinizi bekleyebilir miyiz?

Bin Frank, o yıllarda, bir maden işçisinin yaklaşık yedi aylık gelirine denk geliyordu.

Rousseau fikirden çok heyecanlandı ve bisiklet editörü Victor Breyer‘i bir rota bulması için görevlendirdi. Breyer (daha sonra Tour de France organizatör yardımcısı ve UCI-Union Cycliste Internationale başkanı oldu), yanına iş arkadaşı Paul Meyan‘ı da alarak bir Panhard (eski bir Fransız otomobil markası) ile Amiens’e gitti. Ertesi sabah, yola bisikletle devam etti. Yolda şiddetli bir rüzgar çıktı, yağmur başladı ve sıcaklık düştü. Breyer, Roubaix’ye kir-pas içinde ve iri taşlı yollarda bisiklet sürmekten canı çıkmış bir şekilde ulaştı. Bu fikirden acilen vazgeçmesi için Minart’a bir telegram göndereceğine dair kendi kendine söz verdi. Sürdüğü rotada koşulacak bir yarışın çok tehlikeli olacağını düşünüyordu. Ancak Roubaix bisiklet takımı tarafından düzenlenen güzel bir akşam yemeği ve içkiler, fikrini değiştirdi.

Paskalya gizemi

Vienne ve Perez, yarışın başlangıç tarihi olarak Paskalya pazarını (Ç.N. Nisan ayının ilk pazarı) seçtiler. Roma Katolik kilisesi, Paskalya pazarını yılın en önemli dini ayin günü sayar. Kilise, yarışçıların ve izleyicilerin Paskalya ayinine katılmaya zaman bulamayacakları konusunda uyarıda bulundu. Ayrıca Roubaix’de yarışı kınayan bildiriler dağıtıldı.

Daha sonra ne olduğu kesin değil. Legend, Vienne ve Perez’in kiliseye yarışın sadece 200 metre uzaklıktaki Maillot bulvarında başlatılacağına dair söz verdiğini yazar. Bu öykü, yarışın tarihçisi Pascal Sergent ve spor tarihçisi Pierre Chany tarafından da tekrar edilir. Ancak Chany de, Sergent da yarışın tarihinin sonradan değiştirildiğini yazmaz, bununla birlikte ilk Paris Roubaix 19 Nisan 1896’da, Paskalya pazarından iki hafta sonra düzenlenir.

İlginç bir şekilde, bir sonraki yıl, yani 1897’den sonra Paris-Roubaix, Paskalya pazarında koşulmaya başlanır.

İlk Paris-Roubaix

Breyer’in Roubaix’ye olan bisikletli yolculuğunun öyküsü yayılmış olmalıydı. Yarışa kaydını yaptıranların yarısı start alanına gelmedi, bunların içinde çok seçkin bir pist bisikletçisi olan ve daha sonra Fransa turunu düzenleyecek olan Henri Desgrange da vardı.

Yarışa başlayan isimler arasında ise Maurice Garin vardı. Garin, Desgrange’ın düzenlediği ilk Fransa turunu 1903’te kazanmayı başaracaktı.

Garin, birinci Josef Fischer‘in 15 dakika gerisinden üçüncü oldu. Fischer, bu anıtsal klasiği kazanan ilk yarışçı (aynı zamanda ilk ve son Alman) oldu. Birinci ile aynı saat içinde finişe gelmeyi sadece 4 yarışçı başarabildi.

1896 Josef Fischer, first Paris-Roubaix winner
İlk Paris-Roubaix’yi (1896) kazanan Josef Fischer

Kuzeyin Cehennemi

Paris-Roubaix, kuzey Fransa’nın eskiden kömür madenleri bulunan bölgesinde yapılır ve yarışçılar, iri parke taşlı ve traktör izleriyle dolu toprak yollarda yarışmaktan çamur ve toz ile kaplanır. Ancak, yarışa verilen “l’enfer du Nord”, yani “kuzeyin cehennemi” ismi buradan gelmez. Bu terim, 1. dünya savaşından sonra kullanılmaya başlandı. 1919 yılında organizatörler ve gazeteciler, Paris’ten yola çıkarak 4 yıllık savaş sonrası yolların durumunu görmek istediler. Procycling gazetesinin yazdığına göre, 9 milyon Fransız’ın öldüğü, bir o kadarının da kaybolduğu savaşın ardından, artık Paris ile Roubaix arasında bir yolun var olup olmadığı, Hatta Roubaix diye bir kasabanın yerinde olup olmadığı bile bilinmiyordu.

İlk başta her şey iyiydi, her yerde yıkım ve yoksulluk olmasına ve etrafta çok az insana rastlanmasına rağmen Fransa hala hayatta kalabilmiş gibi görünüyordu. Ancak kuzeye doğru gidildikçe, hava, hasara uğramış kanalizasyonlardan sızan lağım suları ve çürüyen hayvan ölülerinin pis kokuları ile dolmaya başladı. Bahar yaklaşmasına rağmen ağaçlar simsiyahtı, karmakarışık dalları, ölmekte olan bir insanın sakat kollarını havaya kaldırmasını andırır şekilde gökyüzüne uzanıyordu. Her yer çamur içindeydi. Bu manzara için “cehennem” terimini ilk kimin kullandığı bilinmiyor, ancak daha uygun bir kelime bulunamazdı. Ve ertesi gün, gazeteler, kuzeye giden o küçük grubun “kuzeyin cehennemi” ni gördüğünü yazdı.

L’Auto gazetesinin sözleri:

“Savaş alanının merkezine girdik. Tek bir ağaç bile yoktu, her şey dümdüzdü! Alt üst olmamış tek bir metrekare bile yoktu. Top mermisi çukurları birbiri ardına sıralanıyordu. Bu çalkalanmış dünyada ayakta kalabilmiş gibi görünen tek şey, üzerindeki mavi, beyaz ve kırmızı şeritleriyle haçlardı (Ç.N: Fransa bayrağını simgeleyen renkli şeritler takılmış mezarlardan bahsediyor olmalı). Orası cehennemdi!”

Parke Taşlarının Tarihi

Taşlı yollarda yarışma serüveni arayışı göreli olarak daha yeni, Paris-Roubaix ve Ronde Van Vlaanderen’de aynı zamanda, 2. dünya savaşı sonrası yollarda büyük ölçüde iyileştirmelere gidildikten sonra başladı. Bu iyileştirmeler sonucu her iki yarışın da karakteristiklerinin değiştiği farkedildi. Bundan önce, iri taşların varlığının amacı rotayı zorlaştırmak değildi, yollar zaten böyle, yani iri taşlar kullanılarak yapılıyordu.

Yollar düzeltildikçe, organizatörleri bir endişe sardı. Organizatör Albert Bouvet, düzgün yollarda koşulan ve toplu sprint finişiyle biten Paris–Valenciennes yarışını kastederek, “Eğer birşeyler yapmazsak, yakında yarışın adı Paris–Valenciennes olacak” diyordu.

Bouvet ve Jean-Claude Vallaeys, “Les Amis de Paris Roubaix” (Paris-Roubaix dostları) adlı bir dernek kurdular. Yeni yollar arandı ve bulundu.

Paris-Roubaix Arenberg Forest
Arenberg Ormanı’nın zemini

1970’lerde, Paris-Roubaix yarışının kendi bölgelerinden geçmesi, bir köy ya da kasabanın belediyesi için utançtı, çünkü yolların bozuk olduğunun bir belgesi gibiydi.

Les Amis de Paris Roubaix başkanı Alain Bernard‘ın dediğine göre, şimdi bazı şeyler değişmiş durumda. “Artık belediyeler, bizi arayıp yeni bir parke taşlı yol bulduklarını söylüyor ve yarışı oradan geçirmeyi düşünür müsünüz diye soruyorlar” diyor.

Yarışın önemli sektörlerinden “Carrefour de l’Arbre” da, Alain Bernard tarafından bir bisiklet sürüşü sırasında keşfedilip yarışa eklendi. Bu şekilde eklenmiş başka sektörler de var. Örneğin yarışın en kırıcı sektörü olan Arenberg Ormanı (Trouée d’Arenberg), eski bir kömür işçisi olan profesyonel bisikletçi Jean Stablewski (Stablinski olarak bilinir) tarafından önerildi: Stablewski, bu yolun altındaki madende kömür işçisi olarak çalışmıştı. Yolun üstünden ise bir yarışçı olarak geçti (Paris-Roubaix’yi hiç kazanamadı).

Les Amis de Paris Roubaix,yolların olduğu gibi korunması için her yıl 10-15,000 Euro harcıyor.

Rotanın başı, bisikletseverlerden yana da dertte. Bernard’ın dediğine göre, yarışı izlemeye gelen Belçika’lıların her biri, bir taşı söküp hatıra olarak evine götürüyor. Ancak Bernard, Paris-Roubaix’nin şimdilik güvende olduğunu düşünüyor. Ona göre yarış, geçmişte ne ise gelecekte de o olmaya devam edecek.

Alain Bernard
“Les Amis de Paris Roubaix” başkanı Alain Bernard. “Artık belediyeler bize yeni taşlı yollarla geliyor”
Paris-Roubaix cobble repair
Les Amis de Paris Roubaix, yolları “onarıyor”

Bisikletler

Paris-Roubaix, bisiklet üreticileri ve mekanikerler için gerçek bir meydan okuma. Yarışta genellikle özel kadrolar, frenler, lastikler ve jant setleri kullanılıyor (2012 edisyonunda kullanılan lastik ve jant setleri için tıklayın).

1948 yılında yarışı kazanan André Mahé şöyle diyor:

… [1948’de] tüm sezon boyunca aynı bisikleti sürerdik. Onları değiştirmeye ihtiyaç duymazdık, çünkü rijitlikleri modern bisikletlere göre çok daha azdı. Kadroları her yerinden esnerdi. Atak yaptığımda orta göbeğin altımda sağa sola esnediğini hissederdim. Öte yandan, rotada daha fazla parke taşı vardı.

Yarışçılar da çeşitli deneyler yapardı. 70’lerde Francesco Moser, gidonuna köpük sararak sürdü. 1990’larda Gilbert Duclos-Lassalle ve Greg LeMond, ön amortisör kullandılar.

Bazı önemli yarışçılar da daha stabil ve konforlu bir sürüş için özel kadrolar kullandılar. Tom Boonen, 2005 yılında yarışı ilk kez kazandığında teker aralığı (wheelbase) normalden daha geniş bir Time kadro kullanmıştı. O günden beri hala Paris-Roubaix’de teker aralığı geniş kadrolar kullanır. Aynı yıl George Hincapie, arka çatalın tepesinde 2 mm’lik elastik malzeme bulunan bir Trek kadro kullanmıştı. Ancak 2006 yılında aynı bisiklet Hincapie’yi hüsrana uğrattı: ön çatalın aluminyum olan şaftı finişe 46 kilometre kala kırıldı ve Hincapie düşerek omuzundan sakatlandı.

2004 yılında Peter Van Petegem için üretilen Time kadronun teker açıklığı normalde kullandığı 403mm yerine 419mm idi. Orta göbek ile ön göbek arası mesafe 600mm yerine 605mm, ön çatal uzunluğu 367.5 mm yerine 372mm idi. Ayrıca çatallar 28mm lastikleri alabilmesi için hafif genişletilmişti. Ruble dişlileri aluminyum değil çelikti ve çatalın şaftı, yarış öncesi gerekiyorsa gidonu yükseltebilmek için normalde olduğundan 5mm uzun kesilmişti.

Hatta Johan Museeuw, 1994 yılında full-süspansiyon bir Bianchi kullandı!

Günümüzde de takımlar, normal etaplarda kullandıkları kadroları değil, Paris-Roubaix’ye özel kadroları kullanıyorlar.

George Hincapie, Paris-Roubaix Trek
George Hincapie’nin 2005’te kullandığı Trek. Arka çatalın hemen üzerinde elastik bir malzeme var (siyah).

Yanlışlıklar

1907 – Yanlış Jandarma
1907 yılında, Georges Passerieu, Douai‘den hemen önce küçük bir lider grubuna atak yaptı, çünkü finiş sprinte kalırsa şansı olmadığını biliyordu. Kaçış süresince Belçika’lı Cyrille van Hauwaert tarafından takip edildi. Velodromda tansiyon çok yükselmişti. Kalabalığa, Passerieu’nun velodroma ulaştığı bilgisi geldi. Ama içeri giren kimse yoktu. Yarışın lideri, velodroma girmek üzereyken, o yıllarda bisikletlerin taşımasının zorunlu olduğu plakası olmadığı için bir jandarma tarafından durdurulmuştu! Jandarma, ancak kalabalık büyük bir gürültüyle patladıktan sonra Passerieu’nun geçmesine izin verdi.

1930 – Yanlış Takım
Jean Maréchal, Belçika’lı Julien Vervaecke‘ın 24 saniye önünde bitirdi ancak ikinciliğe düşürüldü, çünkü Maréchal Vervaecke’ı geçmeye çalışırken, Belçikalı yolun kenarındaki sulama kanalına yuvarlanmıştı. Kimilerine göre, Maréchal, geçerken Vervaecke’ın omuzuna vurmuştu. Ancak Fransa turunun tarihçisi Jacques Augendre başka bir hikaye anlatıyor: ona göre, Maréchal haksız yere ikinciliğe geriletilmişti, çünkü küçük bir bisiklet imalatçısı olan Colin adına yarışıyordu ve Roubaix’ye tek başına gelmişti. İkincilik sevinci de kısa sürdü ve hakem kararıyla diskalifiye edildi. Önemli bir detay: Vervaecke, zengin Ludovic Feuillet‘nin sahibi olduğu güçlü ve popüler bir takım olan Alcyon‘un sporcusuydu.

1934 – Yanlış Bisiklet
Roger Lapébie, yarış sırasında bisikletini değiştirdiği için diskalifiye edildi (o yıllarda bisiklet değiştirmek yasaktı). Yarışı ikinci tamamlayan Gaston Rebry birinci ilan edildi. Hakemler, Lapébie’nin bisikletinde yarış etiketinin olmadığını farketmişlerdi.

1936 – Yanlış Adam
1936’da yarışı Belçika’lı Romain Maes kazanmış gibi görünüyordu, ancak Fransız Georges Speicher birinci ilan edildi. Kalabalık bağırıp çağırmaya başladı, kavga çıkmak üzereydi. Ancak kalabalık yatıştırıldı ve sonuç onaylandı. Yarışı kazanan belki Belçika’lı olamadı ama ilk onda 7 Belçika’lı vardı.

1949 – Yanlış Rota
1949 yarışının sonuçları birkaç ayın ardından ve iki uluslararası konferans sonucu açıklandı. André Mahé yarışı birinci bitirmişti, ancak yanlış bir yoldan finişe ulaştığı suçlamalarına maruz kaldı. Mahé, yanlış yönlendirildi ve velodroma yanlış kapıdan girdi. Kazanan olarak ilan edilmesine rağmen birkaç dakika sonra diğer yarışçılar doğru rotadan geldi ve ünlü Fausto Coppi‘nin kardeşi Serse Coppi, gelen grup içinde sprinti kazandı. Birkaç ay sonra da Mahé ile birlikte yarışın ortak kazananı ilan edildi. Mahé 2007’de olayı şöyle anlatıyordu:

“Bir kaçış grubu vardı. Coppi atak yaptı. Kardeşi Fausto onu yüreklendirdi. Biraz bekledim ve ben de atak yapıp Coppi’yi yakaladım. Sonra onu da geçip devam ettim. Kazanmaya doğru gidiyordum. Velodroma geldiğimde, her yerde insanlar vardı, yolu kapatmışlardı, etrafıma bakınıp nereye gitmem gerektiğini anlamaya çalıştım. Oradaki görevliler beni pistin dış duvarına, takım arabalarının park ettiği yere yönlendirdiler. Şimdiki gibi her yerde televizyon kameraları yoktu. Beni yönlendirdikleri yer daha da kaotikti ve tüm yol insanlar tarafından kapatılmıştı. Şimdi insanlar nereden girmen gerektiğini biliyor olmalıydın diyorlar. Ancak tüm gün yarışıp Paris-Roubaix gibi bir yarışı bitirdikten sonra böyle bir şeyi nasıl bilebilirsiniz? Bir jandarma bana bir yön işaret etti, ben de o yöne gittim.

Sonra motosikletli bir gazeteci geldi, “Yanlış yön, yanlış yön!” diye bağırıyordu. Ben de dış duvarın olduğu yere geri döndüm ve bir kapı gördüm, gazetecilerin kullandığı bir kapı. İçeri girdim, böylece asıl girmem gereken yerin tam karşısından girmiş oldum. Arkadan grup geldi ve Serse sprinti kazandı. Daha sonra, kardeşi (Fausto), Serse’ye sonuca itiraz etmesini söyledi. Ona göre bütün pisti boydan boya kat etmemiştim ve diskalifiye edilmeliydim. Coppi, kardeşinin büyük bir zafer kazanmasını istiyordu. O büyük bir şampiyondu, ancak kardeşine bu şekilde bir zafer vermek bir şampiyonun onuruna yakışmayan bir şeydi. Onun gibi bir şampiyon asla bu kadar alçalmamalı. Onunla bu konu hakkında asla konuşmadım. Asla… Neden konuşayım ki?”

1981 – Yanlış Yarış
Fransa Turunu 5 kez kazanan Bernard Hinault, Paris-Roubaix’yi kazandıktan sonra kameralara şöyle diyordu:

“Paris-Roubaix tam bir saçmalık.”

O gün tam yedi kez düşmüştü. En son finişe 13 kilometre kala, önüne atlayan Gruson adlı köpeğe çarpıp düştü ve Roger De Vlaeminck, Hennie Kuiper ile Dirk de Meyer‘e geçildi. Ancak bu düşüş onu kızdırmış ve hırslandırmıştı, onları tekrar geçip yarışı kazandı.

1988 – Yanlış Yer ve Zaman
1988 yılında ender görülen bir şekilde, yarışın hemen başında kaçan ufak bir grup finişe kadar yakalanmamayı başarmıştı. 27 kilometre kala beş kişi kaçış grubuna atak yaptı, grup bunlara yanıt verememişti. Parke taşlı bir sektörde Thomas Wegmuller ve Dirk Demol de atak yaptı ve kazanmak için şanslarını denediler.

Roubaix’ye girdiklerinde, Wegmuller, önüne düşen plastik bir torbanın üzerinden geçti. Torba arka aktarıcısına dolandı. Wegmuller, önemli bir sprint finişi yaklaşırken viteslerini değiştiremez olmuştu. Takım arabasından yardım aldı ve giderken torba çıkarıldı, ancak vitesleri hala çalışmıyordu. Durup bisiklet değiştirmesinin birincilik şansının sona ermesi demek olduğunu biliyordu, bu yüzden devam etti. Demol onun hemen arkasında rüzgarına girmişti.

Final sprintinde, Wegmuller, Demol’ün kendisini geçip gitmesini seyretmekten başka birşey yapamadı. O gün Laurent Fignon da pelotona atak yaparak yarışı üçüncü tamamlamıştı.

2006 – Yanlış Tren
Leif Hoste, Peter Van Petegem ve Vladimir Gusev, finişe 10 kilometre kala, yaklaşan bir trenin önünden, kapalı bir hemzemin geçitten geçtikleri için diskalifiye edildiler. Yarışın birinciliği Fabian Cancellara‘ya, ikinciliği Tom Boonen‘a ve üçüncülüğü de Alessandro Ballan‘a verildi.

Leif Hoste, şöyle diyordu:

“Evet, kuralları biliyorum. Ancak gene de bizi kimsenin neden durdurmadığını anlayamıyorum, ayrıca son 10 kilometre boyunca bize neden kimsenin bir şey söylemediğini de. Her şey, podyum töreninden sadece iki dakika önce açıklandı ve diskalifiye edildik. Bence Cancellara bu zaferi haketmişti. Kendimi ise her zaman ikinci olarak göreceğim.”

Peter Van Petegem ise şöyle diyecekti:

“Bu saçmalık. Belçika’da olsa tren durdurulurdu.”

 

Paris-Roubaix Hakkında Söylenenler

Theo de Rooij
Hollandalı Theo de Rooij, 1985 yılında iyi bir yarış çıkarırken kötü bir şekilde düşüp şansını kaybettikten sonra, her tarafı çamurla kaplıyken, uzatılan mikrofona şunları söylemişti:

“Bu yarış tam bir saçmalık! Hayvanlar gibi çalışıyorsunuz, işemeye bile zamanınız yok, üzerinize işiyorsunuz. Bu çamurda sürüyorsunuz, sonra kayıp… kocaman bir b.k yığını.”

Hemen ardından, kendisine gelecek yıl da yarışmayı düşünüp düşünmediği sorulduğunda ise şöyle diyordu:

“Tabii ki! Bu dünyadaki en güzel yarış!”

Chris Boardman

“Bu bir sirk, ve oradaki palyaçolardan biri olmaya niyetim yok.”

Chris Horner

Flanders ile Paris-Roubaix arasında uçurum var. Flanders’ta yollar her gün otomobiller tarafından kullanılıyor, korunuyor, vesaire. Diğeri… tamamen bambaşka. Onu en iyi şöyle tanımlayabilirim: toprak bir yol bulmuşlar, üzerinden helikopterle uçup koca koca taşları serpiştirmişler. İşte bu Paris-Roubaix. O derece kötü. Rezalet.

 

Kazananlar

YIL YARIŞÇI ÜLKE TAKIM
1896 Josef Fischer Almanya Diamant
1897 Maurice Garin Fransa La Française
1898 Maurice Garin (2) Fransa La Française
1899 Albert Champion Fransa
1900 Emile Bouhours Fransa
1901 Lucien Lesna Fransa
1902 Lucien Lesna (2) Fransa
1903 Hippolyte Aucouturier Fransa Peugeot
1904 Hippolyte Aucouturier (2) Fransa Peugeot
1905 Louis Trousselier Fransa Peugeot-Wolber
1906 Henri Cornet Fransa
1907 Georges Passerieu Fransa Peugeot-Wolber
1908 Cyrille van Hauwaert Belçika Alcyon-Dunlop
1909 Octave Lapize Fransa Biguet-Dunlop
1910 Octave Lapize (2) Fransa Alcyon
1911 Octave Lapize (3) Fransa La Francaise-Diamant
1912 Charles Crupelandt Fransa La Francaise-Diamant
1913 François Faber Lüksemburg Peugeot-Wolber
1914 Charles Crupelandt (2) Fransa La Française-Diamant
1915 — Yarış Yok —
1916 — Yarış Yok —
1917 — Yarış Yok —
1918 — Yarış Yok —
1919 Henri Pélissier Fransa JB Louvet & La Sportive
1920 Paul Deman Belçika La Sportive
1921 Henri Pélissier (2) Fransa JB Louvet & La Sportive
1922 Albert Dejonghe Belçika
1923 Heiri Suter İsviçre Gurtner-Hutchinson
1924 Jules van Hevel Belçika Wonder-Russell
1925 Félix Sellier Belçika Alcyon-Dunlop
1926 Julien Delbecque Belçika Alcyon-Dunlop
1927 Georges Ronsse Belçika Automoto
1928 André Leducq Fransa
1929 Charles Meunier Belçika La Française-Diamant
1930 Julien Vervaecke Belçika Alcyon
1931 Gaston Rebry Belçika Alcyon
1932 Romain Gijssels Belçika Dilecta-Wolber
1933 Sylvère Maes Belçika Alcyon-Dunlop
1934 Gaston Rebry Belçika Alcyon
1935 Gaston Rebry (2) Belçika Alcyon
1936 Georges Speicher Fransa Alcyon
1937 Jules Rossi İtalya Alcyon
1938 Lucien Storme Belçika Leducq-Hutchinson
1939 Émile Masson Jr. Belçika Alcyon
1940 — Yarış Yok —
1941 — Yarış Yok —
1942 — Yarış Yok —
1943 Marcel Kint Belçika Mercier-Hutchinson
1944 Maurice Desimpelaere Belçika Alcyon
1945 Paul Maye Fransa Alcyon
1946 Georges Claes Belçika
1947 Georges Claes (2) Belçika Rochet-Dunlop
1948 Rik Van Steenbergen Belçika Mercier-Hutchinson
1949 André Mahé
Serse Coppi
Fransa
İtalya
Stella Dunlop
Bianchi-Ursus
1950 Fausto Coppi İtalya Bianchi-Ursus
1951 Antonio Bevilacqua İtalya Benotto-Ursus
1952 Rik Van Steenbergen (2) Belçika Mercier-Hutchinson
1953 Germain Derycke Belçika Alcyon-Dunlop
1954 Raymond Impanis Belçika Mercier-Hutchinson
1955 Jean Forestier Fransa Follis-Dunlop
1956 Louison Bobet Fransa L.Bobet-BP-Hutchinson
1957 Fred De Bruyne Belçika Carpano-Coppi
1958 Leon Vandaele Belçika Faema-Guerra
1959 Noël Foré Belçika Groene Leeuw-SAS
1960 Pino Cerami Belçika Peugeot-BP
1961 Rik van Looy Belçika Faema
1962 Rik van Looy (2) Belçika Flandria-Faema
1963 Emile Daems Belçika Peugeot-BP
1964 Peter Post Hollanda Flandria-Romeo
1965 Rik van Looy (3) Belçika Solo-Superia
1966 Felice Gimondi İtalya Salvarani
1967 Jan Janssen Hollanda Pelforth Sauvage-Le Jeune
1968 Eddy Merckx Belçika Faema
1969 Walter Godefroot Belçika Flandria-De Clerck
1970 Eddy Merckx (2) Belçika Faema
1971 Roger Rosiers Belçika Bic
1972 Roger De Vlaeminck Belçika Deher
1973 Eddy Merckx (3) Belçika Molteni
1974 Roger De Vlaeminck (2) Belçika Brooklyn
1975 Roger De Vlaeminck (3) Belçika Brooklyn
1976 Marc Demeyer Belçika Flandria-Velda
1977 Roger De Vlaeminck (4) Belçika Brooklyn
1978 Francesco Moser İtalya Sanson
1979 Francesco Moser (2) İtalya Sanson
1980 Francesco Moser (3) İtalya Sanson
1981 Bernard Hinault Fransa Renault-Elf-Gitane
1982 Jan Raas Hollanda TI-Raleigh
1983 Hennie Kuiper Hollanda Aernoudt Rossin
1984 Sean Kelly İrlanda Skil-Sem
1985 Marc Madiot Fransa Renault-Elf-Gitane
1986 Sean Kelly (2) İrlanda Kas
1987 Eric Vanderaerden Belçika Panasonic-Isostar
1988 Dirk Demol Belçika AD Renting
1989 Jean-Marie Wampers Belçika Panasonic-Isostar
1990 Eddy Planckaert Belçika Panasonic-Sportlife
1991 Marc Madiot (2) Fransa R.M.O.
1992 Gilbert Duclos-Lassalle Fransa Z
1993 Gilbert Duclos-Lassalle (2) Fransa GAN
1994 Andrei Tchmil Ukrayna Lotto
1995 Franco Ballerini İtalya Mapei-GB
1996 Johan Museeuw Belçika Mapei-GB
1997 Frédéric Guesdon Fransa Française des Jeux
1998 Franco Ballerini (2) İtalya Mapei-Bricobi
1999 Andrea Tafi İtalya Mapei-Quick Step
2000 Johan Museeuw (2) Belçika Mapei
2001 Servais Knaven Hollanda Domo-Farm Frites
2002 Johan Museeuw (3) Belçika Domo-Farm Frites
2003 Peter Van Petegem Belçika Lotto-Domo
2004 Magnus Bäckstedt İsveç Alessio-Bianchi
2005 Tom Boonen Belçika Quick Step-Innergetic
2006 Fabian Cancellara İsviçre Team CSC
2007 Stuart O’Grady Avustralya Team CSC
2008 Tom Boonen (2) Belçika Quick Step
2009 Tom Boonen (3) Belçika Quick Step
2010 Fabian Cancellara (2) İsviçre Team Saxo Bank
2011 Johan Vansummeren Belçika Garmin-Cervélo
2012 Tom Boonen (4) Belçika Omega Pharma-Quick Step

Ülkelere Göre Birincilik Sayıları

Toplam: 110 yarış

# ÜLKE BİRİNCİLİK SAYISI
1 Belçika 55
2 Fransa 28
3 İtalya 13
4 Hollanda 5
5 İsviçre 3
6 İrlanda 2
7 Almanya
Lüksemburg
İsveç
Ukrayna
Avustralya
1

Birden Çok Kez Kazanan Yarışçılar

YARIŞÇI ÜLKE YILLAR BİRİNCİLİK SAYISI
Roger De Vlaeminck Belçika 1972, 1974, 1975, 1977 4
Tom Boonen Belçika 2005, 2008, 2009, 2012 4
Octave Lapize Fransa 1909, 1910, 1911 3
Gaston Rebry Belçika 1931, 1934, 1935 3
Rik van Looy Belçika 1961, 1962, 1965 3
Eddy Merckx Belçika 1968, 1970, 1973 3
Francesco Moser İtalya 1978, 1979, 1980 3
Johan Museeuw Belçika 1996, 2000, 2002 3
Maurice Garin Fransa 1897, 1898 2
Lucien Lesna Fransa 1901, 1902 2
Hippolyte Aucouturier Fransa 1903, 1904 2
Charles Crupelandt Fransa 1912, 1914 2
Henri Pélissier Fransa 1919, 1921 2
Georges Claes Belçika 1946, 1947 2
Rik Van Steenbergen Belçika 1948, 1952 2
Sean Kelly İrlanda 1984, 1986 2
Marc Madiot Fransa 1985, 1991 2
Gilbert Duclos-Lassalle Fransa 1992, 1993 2
Franco Ballerini İtalya 1995, 1998 2
Fabian Cancellara İsviçre 2006, 2010 2

En Hızlı Edisyonlar

YIL YARIŞÇI ÜLKE ORTALAMA HIZ MESAFE
1964 Peter Post Hollanda 45.129 km/h (28.042 mph) 265.0 km (165 mi)
1948 Rik Van Steenbergen Belçika 43.612 km/h (27.099 mph) 246.0 km (153 mi)
1960 Pino Cerami Belçika 43.538 km/h (27.053 mph) 262.0 km (163 mi)
1953 Germain Derycke Belçika 43.522 km/h (27.043 mph) 245.0 km (152 mi)
2012 Tom Boonen Belçika 43.476 km/h (27.015 mph) 257.5 km (160 mi)
2008 Tom Boonen Belçika 43.406 km/h (26.971 mph) 260.0 km (161 mi)
1996 Johan Museeuw Belçika 43.305 km/h (26.908 mph) 262.0 km (163 mi)
1980 Francesco Moser İtalya 43.105 km/h (26.784 mph) 264.0 km (164 mi)

Diğer Rekorlar

  • En çok yarış tamamlayanlar: 16, Raymond Impanis (1947-1963) ve Servais Knaven (1995-2010)
  • En yaşlı birinci: Gilbert Duclos-Lassalle, 1993’te 38 yıl 8 ay
  • En büyük fark: 5 dakika 21 saniye, Eddy Merckx’in Roger De Vlaeminck’e 1970’te attığı fark
  • En az fark: 1 cm, Eddy Planckaert ile Steve Bauer arasında, 1990’da
  • En yavaş birincilik: 12 saat 15 dakika. 1919 yılında Henri Pélissier, 1. Dünya Savaşı nedeniyle bozulmuş yollarda.
  • Başarılı en uzun kaçış: 222 km (138 mi), Dirk Demol, 1988
Tom Boonen Paris-Roubaix 2012 cobble
Paris-Roubaix’i kazananlara kupa olarak taş veriliyor 🙂 Tom Boonen, birincilik kupasıyla
Roger De Vlaeminck Paris Roubaix
Roger De Vlaeminck, “Bay Paris-Roubaix”

Ve son olarak, Jørgen Leth’ten ölümsüz bir başyapıt: A Sunday in Hell (1976 Paris-Roubaix’nin gerçek hikayesi)

4 thoughts on “Paris-Roubaix: Kuzeyin cehennemi”

  1. Abicim ellerine sağlık. Böyle yazıların devamı bekliyoruz ailecek. 🙂 Bu işin tarihini, geçmişini öğrenmek, her zaman insanın tüylerini diken diken yapıyor. Bu son bir hafta bayağı bir okudum, öğrendim ben de P-R’ı. Senin yazınla da tamamladım bu süreci. Artık önümüzde Ardenne’ler var. 🙂

    Ufak bir not ekleyeyim: George Hincapie geçen pazar itibariyle 17 kere tamamlamış oldu P-R’ı. Frédéric Guesdon da birkaç saniye farkla zaman limitinin dışında kaldı, o da 16 kerede olması lazım. Kaynak: http://inrng.com/2012/04/paris-roubaix-winning-moment/

  2. Buyruk çok teşekkürler 🙂 Aslında yazıyı Paris-Roubaix öncesine yetiştirmeye çalışıyordum ama ancak bitirebildim.

    En çok tamamlayan bilgisini Wiki’den aldım. Aslında dediğin doğru, Hincapie’nin 17 diye biliyorum, hatta Guesdon’un da 17 oldu diye biliyordum ama galiba dediğin gibi 16. Yalnız tahminimce (kesin değil), wiki’deki bilgiler zaman barajı içinde tamamlayanlara ait. Yani zaman barajının dışında ise bitirmemiş saymışlar? Emin değilim, araştırıyorum ama hala net bir bilgi bulamadım.

Comments are closed.